işte hayat

gittiğin gün, hayat bitti sanmıştım
gittiğin gün, ölümü yaşamıştım
gittiğin gün, zaman durdu sanmıştım
meğerse ben yanılmışım

işte hayat, yine akıp gidiyor
işte hayat, sensizde yaşanıyor
işte hayat, böyledir deniyor
zaman her şeyi siliyor

öyle uzak, şimdi bana, yaşadığım hatıralar
bir bulanık film / resim sanki, senle dolu dakikalar
bak yinede zaman zaman, düşünürsem gözlerini
her yanımı anlatılmaz yemyeşil bir sızı kaplar

bence artık, sen sönmüş bir güneşsin
bence artık, sen yankısız bir sessin
bence artık, soluksuz bir nefessin
bence artık, herkes gibisin

en yakınımdaki kitap

bugün sevgili nily'nin blogunda bir yazı gördüm. çok hoşuma gitti. zira lisedeyken biz bir nevi falmışcasına oynardık bunu. kimse mimlenmiyormuş, okuyan ve isteyen devam ettiriyormuş. tabii ki hemen atladım, hem dedim ki kendi kendime çıkacak cümle bana bu akşamlık fal olsun.

konu : en yakınımdaki kitap.

Oyunun (bizce falın) kuralları :

• kendinize en yakın kitabı alın.
• sayfa 56'yı açın, 5. cümleyi bulun.
• cümleyi bu kurallar ile birlikte yayımlayın.
• En sevdiğiniz, en moda veya en entellektüel kitabı seçmeyin, en yakınınızdakini alın.

nily'nin yazısını okuduktan sonra etrafıma bakındım. daha bugün toparlamıştım odamı ve bütün kitaplar kitaplığımda dizili, yani yakınımda yamacımda hiç kitap yok. sonra aklıma yatağım geldi. benim yastığımın kenarında mutlaka kitap/kitaplar durur. yatmadan önce mutlaka okurum. geçenlerde de bahsettiğim tom robbins kitabı "sıcak ülkelerden dönen vahşi sakatlar" güzel güzel durmaktaydı başucumda.
heyecanla 56. sayfayı açıp 5. cümleyi buldum: "...Bu yüzden belki dört gün." anlamsız geldi ilk başta. dudağımı büktüm, gözlerimle acaba yatağımdan daha yakında başka kitap var mı diye bakındım. sonra aklım başıma geldi, switters'ın kaderini değiştiren, perulu bi adamın (juan carlos) ağzından çıkan bir cümle azımsanamazdı. "al işte fal istedin fal çıktı. perşembeyi bekle bakalım."