nerdeyim ben, kimim peki?

gece gece bi garip oldum.
okudukça hiç tanımadığım birinin yazılarını, kendimi gördükçe okurken afalladım.
resmen afalladım.
bir karar aşamasına geldim şuan.
gidip benim o, ama sen anlamıştın zaten demek.
sonra başka bir karar aşaması
özlediğim en yakınımı, özlediğim şehrimi görmek ve belki koskoca şehrin sokaklarında adamın biriyle yüzleşmek.
"aşk için ölmeli tamam da sırf aşk için yaşanmaz ki be kızım" bu benim kulağıma küpe olsun mu, olsun.
ama küpe olmakla kalacak biliyorum.
beni şeytan yine dürtüyor ve bahanelerim de hazır şimdiden.
olsun ben böyleyim, değişemiyorsam kendime kızmanın anlamı yok. yok yok yok.