kabulleniş

mutluluklar hep kısa zaman hep az, yoksa büyüdük mü? bir göz kırpmalık süreydi sanki ankaraya gidiş ve dönüş...
***
şimdi aklımda kalan başkasından gelince hiçbir şey ifade etmeyen bir koku,
yine başkasından duyunca bir tanecik bile heyecan kıpırtısı yaratmayan güzel sözler...
bi kitapta okumuştum sanırım şöyle bir şeydi:
(kitabı buldum, başucumda müzik, kürşat başar)
"birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan aşıksın."
ah!
artık kabullendim, yoksun!
***
ben de yokum artık, içim cız etti bensiz planlarınıza belki, belki içimden ben de orda olmalıydım dedim ama dedim ya kabullendim ben, her şeyi, sessizce. içimde bir tek kahve fincanındaki geri dönüş yoluna inanma isteği, ama korkuyorum ya geri dönüş yoksa ya da ben beni bekleyen kimseyi bulamazsam...
***
"iyi dostlar biriktirdim, hepsi ailem oldu"