tembel hayvan

son bir yıldırki halim yan tarafta durmakta efendim.
gerçek bir tembel hayvanım ben ve hiç de vaz geçesim yok şu yandaki sevimli hayvan olmaktan. içimden gelmiyor, bir nevi bağımlılık onun gibi olabilmek:)

bakar mısınız, halinden ne kadar memnun
ne kadar dertsiz
ne kadar tasasız
gülümsüyor.

ama artık bırakmam gerek o olmayı. artık bir şeyler yapmam gerek.o nedenle artık boş uğraşlarımı bırakmalı, tezime yoğunlaşmalı, bir an önce ruhsat almalı, bir işe girip para kazanmalıyım.
bu hayvan neden mutlu?
çünkü böyle olmak onun doğasının bir gereği.
ama benim, bizim doğamız buna müsait değil ki.
başlayıp başlayıp bitiremediğim kitaplardan ikincisinin(ilki orhan pamuğun 'yeni hayat'ıydı) kahramanı oblomova bile tahammül edememişken bu aralar kendime tahammül edemeyişim de normal değil mi ama?