büyümek

ne korkunç ne acıtıcı ne yıpratıcı ne yorucu şey olduğunu çok sonraları anlamışız. çok uzun bir süreç bu gel-gitlerle dolu. çocukken hakkikaten ne salakmışız, gerçi çocuk olmak salak olmak hakkını doğrudan getirir ya neyse, hep büyümeyi hayal ederdik. yani geçenlerde dizinin birini izlerken dank etti. evin bi tanecik paylaşılamayan oğlu "ben ne zaman büyüyeceğim anne?" diye soruyordu. kimbilir kaç kere sordum ben de bu soruyu. yahu şimdi çocukluğuma gidebilsem mümkün olduğunca büyüme, çocuk ve salak olarak kalabilme süreni uzat derdim. ya da en azından düşünme ne zaman büyüyeceğini çabuk olsun diye uğraşma. ne gerek var yahu daha o zamandan iki basamaklı yaşları düşünmeye.
iki basamaklı yaşlara gelmekle bitmiyor ki iş, en çok acılar büyütüyor insanı. yepyeni bir durumla birlikte biraz daha büyümek biraz daha olgunlaşmak zorunda bırakılıyoruz.
peki esas işimiz midir büyümek gerçekten?