haraç

şuna benzeyecek büyüyünce

bugün ilk defa hayatımda bi kedi yolumu kesti. şaşırdım, zira genelde ben keserim onların önünü. hatta "naber len" diye selam bile veririm. çoğu sallamaz -tipik kedi tavrı işte- bana kapak arkadaşlarıma eğlence olur elim böğrümde, boynum bükük yoluma devam ederim.
neyse akşam eve dönüyorum, kulağımda son ses müzik evime uzak duraktan geçen dolmuşa binmişim tenha sokakta yürümekteyim. derinlerden bi miyaklama sesi duyar gibi oldum. sağıma bi dönmemle kulaklıkları çıkarmam bir oldu. o ne gri beyaz ayıfça bi kedi elimdeki ekmek poşetine hamlelerde bulunarak miyyaklıyor. ama 'karnım aç lüffen biraz yemek versene' miyaklaması diil bu, bildiiğin 'açım len elindeki ekmeği de gördüm onu alıcam elinden' miyaklaması. ucundan bi parça kopardım verdim ama yemez diye düşünüyorum-ki kediler kuru ekmeği çok aç olmadıkça asla yemezler- ama hapur hupur yaladı yuttu. bi parça bi parça derken yiyo bi yandan da yürüyoruz beraberce. dedim madem geliyon, yürü gidek bize de çikonun mamalarından nasiplen az. ama tabii kiiiii, bir klasik kedi tavrı daha takınıp yarı yolda sattı beni. işin kötü tarafı teyzenin birine de rezil oldum. teyze kapısının önünü süpürüyo ben de kediyi yola devam etmesi için ikna etmeye çalışıyorum. içerden biri teyzeye kimle konuşuyon demiş olmalı ki kimle konuşcam ben be gızın biri kediyle konuşuyo diye cevap verdi. ama öyle bi tonladı ki "deli galiba" diyo benim için içinden o kadar belli yani. neyse ben ikna edemedim hain tostosu, bi de teyzeyi halime güldürdüm. bi de anlattım peşime takıldı sonra gelmedi diye. kadın daha bi inanmıştır deli olduğuma. gerçi o kedi geçen benim oğlanla yürüken bizim peşimize de takıldı filan dedi ama...:)))
seviyorum ben bu deli yaratıkları yaaa, yaşasın kedi sevmenin dayanılmaz hafifliği! :P:P:P