ölü toprağı

üzerime ölü toprağı serpilmiş sanki. (oysa bi ay öncesine kadar her gün neredeyse bi atraksiyon oluyodu hayatımda) içimden hiçbir şey ama hiçbir şey yapmak gelmiyor. ne zamandır sözüm var bilge'yi arayacağım, ya unutuyorum ya da içimden gelmiyor işte. güya bu haftasonu ıspartaya gidecektim, kuzenin yanına. hem çok üşendim hem de ne bileyim cumartesi nöbeti var napıcam dedim. hastaneye yanına gidebilirdim belki ama korktum açıkçası. benim yüzümden kıdemlileri laf filan eder. bu konuda serdar'ın üstüne yoktur. daha ilk günlerden herkesle kaynaşmıştı. politik olduğundan filan değil, yanlış anlamayın. acaip bi etkisi var onun insanlar üzerinde, tanıştırdığım her arkadaşım sevmiştir onu. o nedenle rahattım ankarada onun yanına polikliniğe gidip asistan odasında oturmaktan filan hiç çekinmezdim. zaten epey zamandır korkmuyorum hastanelerden. bizim için adliye nasılsa hastane de doktorlar için aynı. bi yerden sonra ev gibi... neyse en nihayetinde ıspartaya gidemedim. eylül ayı içinde ankara işi de yattı, nitekim ramazan. ankaradakiler ısrarla ekimde gel doya doya, gönül rahatlığıyla içelim diyorlar. ben de ne dicem oki dedim. bayramda kaş'a kaçalım demiştik merveyle. bakalım bayrama da daha var. denizin son demlerinin tadını çıkarır kaş'a uygun şekilde manyaklık yaparız belki. bu arada ben kaş maceramızdan beri içmedim. yani bi bira filan içmişimdir de şöyle adamakıllı bi sarhoş olmadım. içmekten ziyade istanbulda içmeyi özledim sanırım. ne keyifli olurdu, dağıtıp saçmalamazdım da ben. masumiyet müzesini okuduktan sonra istanbulum depreşti. ankarada olsam ertesi güne bilet alır giderdim. ama şimdi yollar uzun üstüne üstlük bi de iş güç var...:( neyse ece gelsin bayramda hele. özledim, çok özledim böceğimi. ama bunların hepsine daha zaman var. şu sıkıntıdan, ölü toprağından kurtulmam lazım. en iyisii haftaiçi bi sinemaya gideyim ve artık bilge'yi de bi ariyimmm...