yol

antalyadayım.
ilk defa bu kez içimden hiç gelmedi buraya gelmek.
içimi kanırtan bir şeyler var, yola çıkmak daha çok canımı yaktı.
bugün ağladım, ama doya doya bile değil öylece aktı yaşlar gözümden sessizce.
rahatlayamadım.
biliyorum nasıl geçeceğini bu kez ama anladım ki bilmek pek de fayda etmiyormuş.
bir zamanlar aynı şeyleri hiç geçmeyeceğini düşünerek yaşamıştım şimdi biliyorum,
geçecek
geçmeli
ama çabuk olsun istiyorum. olmuyor.
fiziksel yalnızlık çekilmez oldu. etrafımda hep birileri olsun istiyorum. kafamdaki seslerden, düşüncelerden ancak bu şekilde kaçabiliyorum.
türlü şeyler kuruyorum 'o kız'ı bilebilmek adına, canım daha çok yanıyor.
demek istiyorum ki, " haksızlık edildi bize, haksızlığa uğradık. seni ben, beni sen biz birbirimizi anlayabiliriz sadece."
ama o güçlü, biliyorum. bense hep yaptığım gibi güçlü görünmeye çalışıyorum sadece, kandırarak kendimi.
yine görüyorum ki güçlü değilim, duvarlarım üflesem yıkılacak. ama gösteremem ki içimi kimselere. içim kan ağlarken bile gülüyorum ben. ben biliyorum güçsüzlüğümü bari başkaları görmesin.
acımasızca dua ediyorum allaha, başka bir acı ver bunu unutturacak ya da sil hafızamı kurtulayım. boşluk olsun içimde sadece boşluk...
18 aralık salı 18:03 internet cafe