biterken

eşyalar yığılı derlenmiş toplanmış.
tam anlamıyla boş değil henüz.
yarından sonra gerçekten biteceğine inanacağım ve ağlayacağım.
daha dün gibi hatırımda her şey; peki ya niye bitmek zorunda hepsi; içimde bir yer [yakında o yerden nefret etmeye başlayacağım sanırım] anlayamıyor.
ben sonları sevmiyorum, mutlu- mutsuz fark etmez.
ben bir anın içinde asılı kalmak istiyorum; sadece bir an...
ama ya sonlar olmasaydı yeni başlangıçlar olur muydu?