ahanda aynen böyle:)
saçma sapan şeylerle uğraştım, vakit harcadım öylesine boşu boşuna.
aklına bile gelmediğim bir adamın düşünceleriyle doluyum.
o gün o lanet tesadüf gerçekleşmeseydi, biz hiç tanışmamış olsaydık, ya da hadi olacağı varmış oldu o iki üç saatlik bekleyiş içinde yüreğime aklıma dalacak şeyler yapmasaydı. yoo yanlış anlamayın bilinçli yaptı demiyorum kesinlikle.onun olağan günlük tavırlarıydı onlar ve ben aklımdan geçirdim sadece. aklımdan geçirdim ve oldu. ilk defa belki de. bir zamanlar varlığından haberim dahi olmayan birini üçüncü saatin sonunda aklımdan geçirmiş, altıncı saatin sonundaki telefonla heyecanlanmış, onbeşinci saatin sonunda da öpmüşüm.
şimdi düşünüp durdukça hatırlıyorum ve anlıyorum, o gecenin sonunda ayrıldığımızda,o, tereddütler içindeyken -ya da belki ertesi gün tereddüt etmeye başlamıştır- ben, hem aşktan hem de alkolden sarhoş yüzümde aptal bi gülümseyişle kardeşime arkadaşlarıma ondan bahsetmişim "müstakbel sevgilim" diye. bu kadar kolay mı, böyle başlar mı diye düşünmemişim. cumburlop atlamışım. o kadar kör etmişim ki gözümü bir anda, ertesi gün bana anlatmaya çalıştıklarını duymuşum ama idrak edememişim. "ben sana aşık olabilirim" cümlesini kurarken ona aslında aşıkmışım bile. şimdi haklı olarak bu kadar çabuk mu diyeceksiniz, ama kendim bile yeni anlarken bunu, bu sorunun cevabını nerden bilebilirim. (trt2 açık, adamın biri konuşup duruyor ve hiçbir şey anlamasam da söylediklerinden tek bir kelimeyi duyuyorum hep: ismini. sürekli tekrarlıyor nedense, ahlaktan, onurdan, iyilikten bahsederken hep ismini kullanıyor. konu da adalet. ne ironik değil mi)
neyse ben bir hastalığa yakalandım var sayıyorum. benliğim kontrolümden çıktı. sonradan bakıp kendimle dalga geçeceğimi hatta belki kızacağımı düşündüğüm şeyler yapıyorum. sonra da suçu şeytana atıyorum. beni hep şeytan dürter, ve ne zaman dürtse pek de iyi şeyler olmaz.
