karışık

ankaradan döndüğümden beri karmakarışığım. her şey alt üst oldu içimde zorla yerleştirmeye çalıştığım. öyle bir an var ki bıçak gibi keskinleşip acıtırken hislerim bir anda bomboş bir çuval gibi hissiz duyarsız buluveriyorum kendimi.
amansız bi alışma huyum var benim. farkına bile varmadan birine, bir eşyaya, bir sokağa, ne bileyim herhangi bir şeye alışmış buluyorum kendimi. benimle sigaraya başlayanlar(lise 2ye tekabül etmekte) çoktan sigaradan tiksinmişken bende ne tiksinti ne de bırakma hevesi/isteği var.
mazallah uyuşturucuya başlamış olsaymışım çoktan öte dünyayı boylamış olurmuşum.(sanırım)
içimde her duygudan bir parça var herkese karşı, hem de herkese.
bazen diyorum bir zamanlar yaptığım gibi kapatsam kendimi herkese. duymasam bilmesem görmesem. sadece kendimle kalsam. ama bu kez çok korkuyorum. geçen sefer olanlardan sonra yine amansız bir düşüşle ya başaramazsam yeniden ayağa kalkmayı.
herkesin bi savunma mekanizması var 6 aydır işlemiyor oysa benimkiler.
6 ay dile kolay, tamı tamına 6 ay 10 gün.
yapmamam gereken şeyleri yapmayı bıraktığımda günleri saymaktan da vaz geçicem sanırım...
umarım...